• 27 grudnia (wtorek) – AKCJE – ostatni dzień sesyjny dla którego transakcje wchodzą do tegorocznego rozliczenia PIT

• 28 grudnia (środa) – OBLIGACJE – ostatni dzień sesyjny dla którego transakcje wchodzą do tegorocznego rozliczenia PIT
• 30 grudnia (piątek) – KONTRAKTY TERMINOWE – ostatni dzień sesyjny dla którego transakcje wchodzą do tegorocznego rozliczenia PIT

Od 2 stycznia 2012 wszystko wraca już do normy.

Musimy oczywiście pamiętać, że trendy zależą nie tylko od samych notowań ale i od okresu (skali) jaki bierzemy pod uwagę. Tak czy inaczej wniosek płynie jeden – długoterminowcy nie mają co na GPW robić – od ponad roku mamy czasy Day Trader’ów.

Pokazują to bardzo dobrze notowania z kilku ostatnich tygodni – bardzo duże dzienne wahnięcia od -2% do +2% umożliwiają nawet drobnym inwestorom (płacącym do 0,8% – 0,9% prowizji za transakcję kupna / sprzedaży) na zarobienie kilku procent w ciągu jednej sesji, a jeśli znajdziemy sobie dobrą spekulacyjną spółkę (moją ulubioną jest MCI) to można zgarnąć nawet 2-3% na czysto.

Nie ma niestety nic za darmo. Powodem tak dużej zmienności na rynkach jest bardzo trudna sytuacja gospodarcza nie tylko w europie i na świecie, a co za tym idzie bardzo emocjonalne ruchy inwestorów. Każda – nawet mało znacząca, ale pozytywna informacja (jak chociażby deklaracja jakiegoś zachodniego polityka) jest powodem do nawet 2-3% wzrostów.

Tak było np po przyjęciu przez Grecję pakietu ratunkowego.  Kilka dni później wystarczyła informacja o planowanym referendum, żeby giełdy odwróciły wektor i zamiast +3% mieliśmy -3%.

Drugi przykład to znany wszystkim KGHM, który po exposé premiera poleciał w dół w sumie o kilkanaście procent mimo, że nowy podatek obniży przychody firmy o kilka, a nie kilkanaście procent.

Oprócz ryzyka drugim kosztem jest czas – taka gwałtowna zmienność na rynkach wymaga poświęcenia go dużo więcej na sam proces analizy, śledzenia wszystkich wątków i nawet najdrobniejszych informacji ze świata polityki i gospodarki, niż w przypadku inwestycji długoterminowych.

Wpływ na sytuację w Europie ma zbyt wiele osób, zbyt wiele informacji nie jest dostępnych publicznie, a jeszcze więcej nie jest w ogóle do przewidzenia. Jeśli dołożymy do tego grę spekulacyjną dużych graczy i ewentualne interwencje europejskich banków narodowych na rynku walutowym otrzymujemy ogromną ilość zmiennych, która z jednej strony daje ogromne szanse na szybki i wysoki zysk, z drugiej powoduje że ryzyko inwestycyjne jest w tej chwili bardzo duże.

Giełda powinna pozostać teraz w polu zainteresowań tylko doświadczonych graczy, posiadających dobre rozeznanie w sytuacji na rynku (dobre i szybkie źródła informacji) i mających czas na ewentualną interwencję we własnym portfelu. Przede wszystkim – powinny to być osoby świadome ryzyka.

Nie chce tu oczywiście snuć kolejnych katastroficznych wizji – oznaczałoby to, że wiem w którą stronę pójdzie rynek, a tego mogę się tylko domyślać chociaż swoje zdanie na ten temat mam – wskazuje je budowa mojego portfela, którego 85% to lokaty, a pozostałe 15% leży na koncie brokerskim na “spekulacje”. Tak czy inaczej łatwo nie będzie.

Sierpniowe spadki zrzucono oczywiście na zmianę ratingu USA z AAA na AA+ co jest trochę bzdurne bo nie zmieniło to przecież sytuacji gospodarczej USA. W większym stopniu wpływ na to miała sama decyzja kongresu o dalszym zadłużaniu się amerykańskiej gospodarki.

Gdy tylko cichną w mediach informacje o problemach USA wypływają nowe nt Grecji, Włoch czy Hiszpanii i wówczas na chwilę o USA się zapomina. Podobnie jak z frankiem szwajcarskim – kilka tygodni temu każdy grosz zwyżki kursu był szeroko komentowany w mainstream’owych mediach. Teraz kiedy kurs CHFPLN znów jest na poziomie 3,80 (30 groszy powyżej ostatniego minimum!) nikt już o tym nie pisze, politycy nie prześcigają się w pomysłach na “ulżenie” tym, którzy kredyt w tej walucie zaciągnęli.

Tym czasem problem nadal jest i jest nie rozwiązany. Kurs franka się umacnia, stopy procentowe w Szwajcarii są praktycznie ujemne, w USA przestało przybywać miejsc pracy, zadłużenie wzrosło. Chiny, które “studzą gospodarkę” okazują się nie mieć tak solidnej podstawy ekonomicznej jak sądzono – słabnie im eksport do USA (zresztą o bańkach np na ich rynku nieruchomości pisano już ponad rok temu), ale nadal mają siłę i starają się od czasu do czasu zagrozić pozycji dolara jako międzynarodowej waluty.

Upadek Grecji i gówniane Włochy

10 letnie Greckie obligacje chodzą po 18,7%, dwuletnie po 49% (co oznacza, że tak naprawdę poza UE nikt już ich nie chce kupować), a w dodatku rząd grecki ma ogromny problem.

Z jednej strony jest UE, która zaczyna się dzielić jeśli chodzi o pomoc dla tego kraju. Niektórzy nie chcą się dokładać, inni chcą dodatkowych gwarancji, sama UE narzuca radykalne reformy, których rząd nie stosuje – przynajmniej nie w całości co widać po ostatnim “zawieszeniu” rozmów nt kolejnej dostawy gotówki do tego kraju. Bez gotówki Grecja nie wykupi wrześniowych obligacji i upadek przestanie być “częściowy”, a stanie się realnym bankructwem.

Z drugiej strony stoją obywatele przyzwyczajeni do  dużego socjalu, niskiego wieku emerytalnego itp. Ledwie w piątek odbyły się kolejne strajki (tym razem pracowników metra) przeciwko wprowadzanym cięciom i oszczędnościom budżetowym. Rząd Grecki jest między młotem a kowadłem – czy raczej między młotami, a kowadłem – i najprawdopodobniej cały kraj upadnie na własne życzenie.

O tym, że sytuacja Grecji jest bardzo niestabilna może świadczyć chociażby to, że do gry włączył się nawet nasz KNF, który wysłał pilne zapytanie do banków i instytucji finansowych z prośbą o informacje kto w Polsce posiada greckie obligacje. To oczywiście dobra informacja (KNF robi co do niej należy), ale to tylko potwierdza że prawdopodobieństwo upadku tego państwa jest dość spore.

Następni w kolejce są Włosi, którzy problem z finansami mają ogromny, a jedyna osoba która mogłaby to naprawić wpadła ostatnio mówiąc, że kraj jest gówniany i trzeba z niego zwiewać – przy takiej motywacji raczej niewiele szans im pozostało.

Goldman Sachs rekomenduje.

To ile warte są rekomendacje wiedzą nawet średnio doświadczeni gracze – można sobie nimi co najwyżej wytapetować pokój. Tym czasem Goldman Sachs po cichu (chociaż kto wie na ile ten przeciek był kontrolowany) rozesłał 54 stronicową analizę z rekomendacjami do swoich klientów zachęcając do gry na spadki i zakup CDS’ów (na wypadek niewypłacalności niektórych państw).

Pytanie na którym etapie strategii inwestycyjnej GS jesteśmy? “Ubieranie” ludzi (jeśli przeciek był kontrolowany) czy faktycznie bank spodziewa się ogromnych spadków?

Jak to wpływa na giełdy?

Tak jak widać. Mam coraz więcej sesji spadkowych na których kursy głównych indeksów opadają o 2 i więcej procent, jednocześnie na każdą informację dającą chociaż cień szansy na uzdrowienie gospodarki (czy to USA czy UE) “rynki” reagują euforycznymi wzrostami.

Rezultat tego wszystkiego jest taki, że tracą fundusze inwestycyjne i OFE, zyskują spekulanci i daytraderzy. Na dużych falach łatwiej być surferem niż kapitanem statku, chociaż duże fale mogą zmieść wszystkich.

Podsumowując – czeka nas naprawdę bardzo zmienny okres. Doświadczeni gracze (ciężko w takim okresie nazwać kogoś inwestorem) mają szansę na zarobek, ale zdecydowana większość osób raczej będzie uciekać do bezpiecznych przystani czyli produktów gwarantujących 100% bezpieczeństwa kapitału i pozwalających na przeskoczenie inflacji – a takich ostatnio nie brakuje.

Na początku zaznaczę od tego, że przez ostatnie cztery lata cierpliwie czekając można było w ten sposób na kilku sesjach wyrobić roczną normę i w zasadzie resztę roku przeczekać na lokatach (przeskakując inflację). Metoda ta mimo, że jest skuteczna to jest piekielnie nudna i nie ma gwarancji, że historia powtórzy się w przyszłości.

Przez ostatnie trzy lata (2008-2011) wykonywałem zaledwie kilka – kilkanaście transakcji w ciągu roku zachowując jednocześnie dodatni (co roku minimum 15%) zwrot z inwestycji. Co ciekawe – przynajmniej 5pp to wynik inwestycji w lokaty, a giełda to pozostałe 10pp. Jak to zrobiłem?

Przyznam, że nauczył mnie tego rok 2007 – jedyny do tej pory, który zamknąłem na minusie jeśli chodzi o GPW. Trochę ze strachu prawie cały 2008 rok przeczekałem “na gotówce” co okazało się później zbawienne. W tym samym czasie pieniądze leżały na całkiem nieźle oprocentowanych lokatach.

Końcówka 2008 roku na wykresie WIG20 to literka W – po wakacjach przyszła ogromna fala wyprzedaży (ponad dwukrotnie większa niż obecna) i jedna z moich ulubionych spółek – MCI, którą rok wcześniej kupowałem nawet za 6-8 zł spadła do 1,90 zł. Okazja? Czy spadający nóż?

Podobno nawet zwłoki (krowa czy co tam jest w jednej z miliona wersji tego “przysłowia”) zrzucone z wieżowca lekko się odbiją zaraz po uderzeniu “w dno”. I tak tez się stało – wówczas kupno MCI po 2,11 i sprzedaż po 2,80 było najlepszą inwestycją tego roku. Okazało się, że przez kolejne lata przynajmniej dwa razy w roku pojawiały się podobne okazje.

Wiem, że łapanie spadających noży to łamanie “zasad” zdrowego inwestowania, jednak z drugiej strony po każdej serii 8-10 spadkowych (mocno spadkowych) sesji zawsze jest jedna – dwie euforyczne “in plus”. Problem w tym skąd wiadomo, że to już ten moment? Tu pomaga dobra znajomość jednej – dwóch wybranych spółek i charakterystyki jej notowań. Moją ulubioną jest MCI i łatwo mi wyłapać po zachowaniu kursu czy to koniec spadków czy nie. Upewniam się w swojej decyzji obserwując notowanie pozostałych giełd w europie i kontraktów terminowych w USA (nasi zazwyczaj robią bezmyślnie to co reszta).

Oczywiście nie jestem nieomylny dlatego też zawsze w takich sytuacjach (jak w miniony poniedziałek) dzielę kwotę przeznaczoną na inwestycje na 2-3 części i kupuje uśredniając. W minionym tygodniu kupowałem zawsze w dwóch transzach.

Pierwszy zakup po 4,15 to praktycznie dolne widły MCI na tej sesji. Mimo wszystko kupiłem jedynie za połowę posiadanej kwoty i się opłaciło – notowanie akcjami zawieszono i przesunięto dolne widły do 3,70. Postanowiłem, że dokupię akcji za drugą część w okolicach 3,70-3,80. Kurs jednak nie spadł tak nisko a ja przegapiłem start “rajdu” i druga partia weszła dopiero za 4,30. Sprzedane z zyskiem po 4,55.

Podobnie było za drugim razem – kiedy kurs znowu gwałtownie spadł, ale dobre info z USA i nie taka tragiczna sesja na GPW wyglądały jak “ubijanie dna” – przynajmniej chwilowe – więc kupiłem ponownie – i ponownie się udało.

Zwróćcie uwagę na to, że sesji z tak dużymi zmiennościami jest tylko kilka – kilkanaście w roku (i to patrząc jedynie na obecny kryzys – wcześniej aż tak nie było). Patrząc na 5letni wykres Wig20 widać, że takich momentów w ciągu ostatnich czterech lat było raptem… około siedmiu.

Dlatego też na początku napisałem, że sposób ten to nie zwykłe łapanie spadających noży (raczej łapanie spadających trupów) i w dodatku jest bardzo nudne. Co więcej – nigdy nie wiadomo jak długo potrwa takie odbicie więc czasem trudno zmusić się do sprzedaży po ugraniu 10-12% zysku.

Muszę przyznać, że taka sprzedaż “na wznoszeniu” kilka razy mi się opłaciła, ale raz była poważnym błędem – kiedy sprzedając MCI po 2,80 cieszyłem się prawie 20% zrealizowanym zyskiem cena akcji dalej rosła i po roku przekroczyła 6,00 zł (czyli po prawie 300% zwyżce). Tak czy inaczej równie prawdopodobne w tamtym okresie było osunięcie się kursu w okolice 1,50 więc to 20% to i tak sporo.

W moim przypadku wygląda to tak, że zazwyczaj pieniądze trzymam na lokatach i kontach oszczędnościowych i dopiero po tygodniu ogromnych spadków zaczynam powoli zasilać konto brokerskie wyłapując moment na zakup.

Warto tu jeszcze wykorzystać intraday’ową zmienność notowań. W przypadku MCI często przy dnie pojawia się sesja gdzie kurs traci 8-12%. Zazwyczaj podbieram trochę akcji w tych okolicach (pod warunkiem, że mamy mniej więcej połowę sesji) bo prawie zawsze kurs nieco odrabia pod koniec sesji. Odrabiamy wówczas pieniądze na prowizje i – jeśli sesja w USA okaże się tą “pierwszą od miesiąca zieloną” następnego dnia mamy na starcie niemal pewne 4-5%.

Zdaje sobie sprawę z tego, że dla sporej ilości czytelników będzie to klasyczne łapanie spadających noży, ja jednak uważam że jest delikatna różnica między tym co ja robię, a między klasycznym kaleczeniem się spadającymi ostrzami. Szczególnie, że 80% moich inwestycji w MCI kończy się 6-12% zyskiem, a straty jeśli są – są niewielkie.

Organizatorzy przygotowali wiele atrakcji – zwiedzający będą mogli przejść “ścieżkę edukacyjną”, dowiedzieć się jak w rzeczywistości wygląda i działa giełda, jak wygląda sala notowań GPW i sala notowań NewConnect (ta jakoś wyjątkowo mi się nie podoba).

Będzie można również pograć “wirtualnymi” akcjami radia Tok FM (i jest gdzie zostawić dziecko! w depozycie oczywiście). Więcej informacji znajdziecie na stronie www.calatagielda.pl

Inwestorom, którzy 28 lutego 2011 roku na swoich rachunkach papierów wartościowych będą mieli zarejestrowane jednostki uczestnictwa funduszu, zostanie wypłacona dywidenda w wysokości 4,59 zł za każdą jednostkę

Dywidenda zostanie zaksięgowana na kontach posiadaczy jednostek w dniu 7 marca 2011r (a wypłacona już 3 marca). Więcej informacji na temat samego funduszu w artykule: Fundusz ETF oparty na Wig20

Nowy harmonogram sesji notowań ciągłych z wyłączeniem instrumentów pochodnych

• 8.00 – 9.00 Faza przed otwarciem (przyjmowanie zleceń na otwarcie)
• 9.00 Otwarcie (określanie kursu na otwarciu)
• 9.00 – 17.20 Faza notowań ciągłych
• 17.20 – 17.30 Faza przed zamknięciem (przyjmowanie zleceń na zamknięcie)
• 17.30 Zamknięcie (określanie kursu na zamknięciu)
• 17.30 – 17.35 Dogrywka

Nowy harmonogram sesji notowań ciągłych dla instrumentów pochodnych

• 8.00 – 8.30 Faza przed otwarciem (przyjmowanie zleceń na otwarcie)
• 8.30 Otwarcie (określanie kursu na otwarciu)
• 8.30 – 17.20 Faza notowań ciągłych
• 17.20 – 17.30 Faza przed zamknięciem (przyjmowanie zleceń na zamknięcie)
• 17.30 Zamknięcie (określanie kursu na zamknięciu)
• 17.30 – 17.35 Dogrywka

• 24 grudnia (piątek) – sesja nie odbędzie się
• 28 grudnia (wtorek) – AKCJE – ostatni dzień sesyjny dla którego transakcje wchodzą do tegorocznego rozliczenia PIT
• 29 grudnia (środa) – OBLIGACJE – ostatni dzień sesyjny dla którego transakcje wchodzą do tegorocznego rozliczenia PIT
• 31 grudnia (piątek) – KONTRAKTY TERMINOWE – ostatni dzień sesyjny dla którego transakcje wchodzą do tegorocznego rozliczenia PIT
• 31 grudnia (piątek) – sesja do godziny 13:35

Od 3 stycznia 2011 wszystko wraca już do normy.

Niestety mimo rozwoju rynku obligacji Catalyst i alternatywnego rynku NewConnect pozycja GPW wcale nie jest taka pewna i stabilna, jak przedstawia ją jej prezes. I nie chodzi tylko o rozwijającą się Towarową Giełdę Energii, ale głównie o Multilateral Trading Facility (MTF) czyli rynków alternatywnego obrotu akcjami, które po sukcesie jaki odniosły w europie zachodniej wchodzą coraz prężniej do europy środkowo-wschodniej i co ciekawe – dostępne są już na Węgrzech i w Czechach.

MTF to platformy alternatywnego obrotu akcjami (i innymi papierami wartościowymi), które pozwalają na szybszy i tańszy (niższe prowizje) obrót papierami wartościowymi. Ich główna funkcjonalność to kojarzenie klientów (kupujących ze sprzedającymi i odwrotnie) i umożliwienie im handlu na rynku wtórnym.

Co prawda w przypadku drobnych inwestorów indywidualnych czas realizacji zleceń nie jest czynnikiem najważniejszym (to co oferuje GPW powinno 99% wystarczyć) jednak prowizje to już inna historia – a tu różnice potrafią być ogromne. Podczas gdy GPW pobiera między 0,01 a 0,03% wartości transakcji (resztę nalicza biuro maklerskie) działający w europie Turquoise potrafi nie tylko pobrać prowizję zaledwie 0,028% to jeszcze – w przypadku zleceń sprzedaży ze zdeklarowaną ceną – dopłaci nam 0,002% wartości transakcji tylko dla tego, że klient po przeciwnej stronie zrealizuje swoje zlecenie błyskawicznie (tzw model Maker-Taker).

Tak duże obniżenie prowizji wiąże się z niskimi kosztami (w porównaniu do kosztów GPW) prowadzenia takiego systemu. GPW oprócz zapewnienia płynności transakcji i utrzymania “ciągłości” działania sytemu musi dodatkowo kontrować spółki i biura maklerskie orz pozyskiwać kapitał przez emitentów – co kosztuje, a za co płacą oczywiście uczestnicy handlu na GPW wyższymi prowizjami.

MTF’y cieszą się coraz większą popularnością w Europie – w chwili obecnej odpowiadają za prawie 1/5 realizowanych zleceń. Chi-X - największy tego typu usługodawca zwiększył swój udział w rynku (stan na styczeń 2010) w ciągu roku o prawie 250% zwiększając obroty z 44 do 108 mld euro i zajmując tym samym drugie miejsce pod względem wielkości jeśli chodzi o europejskie rynki (w sumie jest ich 27). Co ciekawe – w pierwszej dziesiątce są jeszcze dwa MTF’y – BAST Europe (9) i zajmujący miejsce 10′te Turquoise, który otwarcie deklaruje zainteresowanie polskim rynkiem.

Kolejny duży gracz – Liquidnet – działający na 31 rynkach na 5 kontynentach uruchomił w lutym tego roku możliwość handlu polskimi akcjami.

Niestety dla nas  MTF’y nie są w naszym kraju dostępne dla inwestorów indywidualnych i pewnie jeszcze długo nie będą. Jak na razie ich głównymi klientami są duże firmy, które ze swoimi wielomilionowymi transakcjami nie chcą wchodzić na otwarty – transparentny rynek.

GPW oczywiście nie śpi i przygotowuje się do odparcia nadchodzącej konkurencji - stąd wielo-miliardowa inwestycja w nowy system transakcyjny (który ma zwiększyć płynność obrotu i zmniejszyć czas realizacji zleceń), podpisanie umowy z NYSE Euronext, z którym zapewne sami otworzą alternatywną platformę MTF dla klientów indywidualnych (co pozwoli na obniżenie kosztów prowizji, ale utrzyma monopol GPW) oraz planowane wydłużenie sesji giełdowej.

Jedno jest pewne – przyszłość GPW jako monopolisty nie jest taka światła jak mogłoby się wydawać. Nas za to – inwestorów indywidualnych – mogą czekać przyjemne niespodzianki w postaci spadku prowizji za transakcje, które będą wynikiem walki o klienta w wojnie, która jeszcze się nie rozpoczęła.

Więcej o walce GPW z rodzącą się nową konkurencją w artykule Forbes “Obiecujący związek“.

Obie promocje opierają się na naszych (skutecznych) rekomendacjach. Pierwsza – 15 akcji GPW – dotyczy wszystkich, którzy zapiszą się na akcję GPW (oczywiście w domu maklerskim Alior Banku). Jeśli uda im się przekonać od 1 do 5 osób aby:

otworzyć w oddziale Alior Banku rachunek osobisty do 30.11.2010 r.; otrzymać minimum jeden wpływ na rachunek do 31 grudnia 2010 oraz wykonać kartą płatniczą debetową minimum jedną transakcję, która zostanie rozliczona do 31 grudnia 2010.

Wówczas – najpóźniej do 31 stycznia 2011 roku – otrzymają na swoje konto brokerskie 3 akcje GPW za każdego nowego, poleconego klienta – czyli w sumie do 15 akcji GPW gratis.

Tak naprawdę jest to nic innego jak płacenie za polecenie – około 120 do 150 zł za każdą nową osobę. Akcje GPW to tylko marketingowa zagrywka.

Druga promocja to 1+2 = 0. Dotyczy tych, którzy zapiszą się na akcje GPW i jednocześnie przekonają dwie inne osoby do otwarcia rachunku w Alior Banku i zapisu na te same akcje. Gdy te warunki zostaną spełnione wówczas cała trójka otrzyma zwrot kwoty prowizji jaką bank pobiera za zakup akcji przy zapisach. I tu ciekawostka – biorąc pod uwagę wielkość zapisów (max 100 akcji za max 4300 zł) i uwzględniając redukcję ponad rzędu 50% i więcej nasza prowizja i tak wyniesie w okolicach 20 zł.

Zapisy na akcje GPW kończą się 27 października.

Ze swoim wpisem postanowiłem poczekac (chociaż pojawiłsię już jeden nt prospektu emisyjnego WGPW) i na cztery dni przed zakończeniem zapisów dla inwestorów indywidualnych opublikować zestawienie najciekawszych i najbardziej wartościowych analiz na jakie udało mi się trafić.

Redukcja na akcje GPW wyniosła 75% co oznacza, że każdy kto zapisał się na 100 sztuk (maksymalną możliwą ilość) otrzyma ich zaledwie 25 sztuk. Cena dla inwestorów indywidualnych wyniosła 43 zł, dla instytucjonalnych 46 zł. Notowania GPW rozpoczną się we wtorek 9 listopada o 8:45 – 15min wcześniej niż cały rynek.

Akcje i ich cena

Na początek przeanalizujmy to, co jest w 100% pewne – a kilka takich rzeczy jest. Po pierwsze wiadomo, że każdy inwestor indywidualny może zapisać się na minimalnie 10, a maksymalnie 100 sztuk akcji (przy zapisach ważny jest nr pesel, więc nie da się “oszukać sytemu” zapisując się na akcje w kilku biurach maklerskich). Wiemy też, że maksymalna cena jaką przyjdzie nam zapłacić do 43 zł za jedną akcję.

Cena za akcję najprawdopodobniej wyniesie około 42,60 zł (to najczęściej pojawiająca się wartość) co oznacza, że maksymalnie w GPW zainwestujemy 4260 – 4300 zł. Ile faktycznie będzie nas to kosztować dowiemy się dopiero po zapisach – 4 listopada. Co ciekawe, cena za akcję może wynieść więcej niż 43 zł ale tylko dla inwestorów instytucjonalnych – nawet jeśli tak się stanie, inwestorzy indywidualni otrzymają akcje po cenie maksymalnie 43zł.

Wartość samej GPW szacowana jest na 1,8 mld złotych, wartość akcji w IPO w sumie da więc około 1,17mld złotych z czego zaledwie 300-350 mln zł (w akcjach) trafi do inwestorów indywidualnych. Wszystko oczywiście w przybliżeniu (dużo zależy do ostatecznej ceny emisji).

Najważniejsze daty:

• zapisy dla inwestorów indywidualnych: 18-27 października
• zapisy dla inwestorów instytucjonalnych: 29 października – 3 listopada
• przydzielenie akcji i ustalenie ostatecznej ceny: 4 listopada
• debiut akcji na GPW: 9 listopada

Akcjonariat

W ręce inwestorów indywidualnych ma trafić 25-30% z całej oferowanej puli akcji czyli około 16-20% całości. Pozostała część trafi w ręce inwestorów instytucjonalnych – miały to być wielkie światowe instytucje, ale najprawdopodobniej skończy się na naszych rodzimych OFE i TFI. Na giełdę trafi w sumie około 65% akcji, co oznacza że (kontrolny) pakiet 35% akcji pozostanie w rękach skarbu państwa.

Redukcja

Ponieważ w ręce inwestorów indywidualnych trafić ma akcji za 300-350 mln złotych – przy cenie maksymalnej starczy to na pakiety (pełne – 100 akcji) dla – w przybliżeniu 70-80 tys inwestorów. Przyglądając się poprzednim dużym IPO z tego roku – gdzie redukcja sięgała około 95%, a zainteresowanych było (w przypadku PZU czy Taurona) za każdym razem grubo ponad 200 tys – możemy być pewni, że redukcja na pewno nastąpi.

Zakładając, że zainteresowanie będzie podobne – możemy się spodziewać redukcji rzędu 60-80% (co oczywiście jest mocnym przybliżeniem, a w zasadzie “gdybaniem”). Tak czy inaczej większość analiz zakłada redukcję ponad 50% co – jeśli się sprawdzi – ograniczy maksymalną ilość przydzielonych nam akcji do 50 sztuk czyli kwota całej inwestycji spadnie do zaledwie 2000-2200 zł.

Czy da się na tym zarobić?

Tu jak zwykle pojawiają się skrajne opinie – od osób wierzących w “pewniaki”, po skrajnych pesymistów. W jednym wszyscy się zgadzają – pierwszego dnia notowań kurs zyska 10-15% (znowu “pewniak”?). Nawet jeśli – w sumie po ostatnich IPO jest to całkiem prawdopodobne – nie wiadomo co dalej. Emisje PGE, Taurona czy PZU pokazały, że w dłuższym terminie nie zawsze da się zarobić (szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę PGE, na którym dało się zarobić tylko przez kilka dni po emisji).

Najbardziej rzeczowo do wyceny podszedł autor bloga Buffett.pl, który napisał:

Wycena spółki metodą zdyskontowanych przepływów finansowych (DCF) przy założeniach, że jako dane wejściowe bierzemy średni zysk z ostatnich 3 lat, oraz stopy procentowe na poziomie 5% wzrost zysku w latach następnych 8% rocznie – daje wycenę jednej akcji 73,9 zł.

Biorąc za punkt odniesienia notowane na innych giełdach spółki o podobnym profilu działania i porównując ich średnie C/Z, C/WK, ROE, stopę dywidendy przy obecnych cenach z odpowiednimi wskaźnikami dla WGPW otrzymamy wycenę około 30 zł. Mając na uwadze fakt, że WGPW została wydrenowana z gotówki przez Skarb Państwa przez dywidendę za 2009 r. (mniejsze przychody z lokat) oraz przymierza się do zakupu nowego systemu transakcyjnego (za 150 mln zł) – cenę tę należałoby jeszcze zmniejszyć, powiedzmy o 10 % – czyli druga wycena (metodą porównawczą) to około 27 zł.

Wynika z tego, że w dłuższym terminie niczego nie możemy być pewni. W krótkim (czyli przy założeniu, że sprzedamy akcje w ciągu kilku pierwszych sesji) większość analiz (np na APP Funds, 10 Procent Rocznie, mInwestycje) zakłada, że przy zapisie na całe 100 akcji, uwzględnieniu redukcji i zakładanym zysku 10-15% w ciągu pierwszej sesji potencjalny zysk wyniesie między 75 a 200 zł.

Długoterminowców na pewno zaciekawia dwie analizy fundamentalne GPW, które przygotowali autorzy blogów Ynwestycje i wspomnianego już bloga Buffet.pl.

Jak i gdzie kupić?

Gdzie kupić akcje? Tam gdzie zwykle – w biurze maklerskim. Trzeba do tego mieć zabezpieczoną (posiadać na rachunku brokerskim) całą maksymalną kwotę na kupowane akcje, czyli od 430 do 4300 zł (w zależności od tego czy zapisujemy się na 10 czy 100 akcji). Kwota ta zostanie zablokowana do momentu publikacji ceny i przydzielenia nam akcji.

Ciekawą instrukcję zakupu akcji w kilku najpopularniejszych biurach maklerskich przygotował serwis kontomierz.pl

Jako ciekawostkę dodam jeszcze, że w związku z IPO Alior Bank przygotował promocję w której jako “nagrody” rozdaje akcje GPW! Każdy, kto zapisze się na akcje GPW w biurze Alior Banku i skutecznie poleci nowe konto osobiste innej osobie otrzyma w nagrodę “3 darmowe akcje GPW”. Ponieważ maksymalnie będziemy mogli ściągnąć do banku 5 osób – w sumie możemy otrzymać nawet 15 darmowych akcji.

Gdzie najtaniej?

Tu posłużę się ponownie artykułem napisanym na łamach kontomierz.pl gdzie dokładnie opisano ile wyniosą prowizje (i jakie są dodatkowe opłaty)  przy zakupie w kilku najpopularniejszych biurach maklerskich.

Linki

• prospekt emisyjny GPW
• strona WGPW

Treści przedstawione w artykule są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią rekomendacji inwestycyjnych w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 października 2005 roku w sprawie informacji stanowiących rekomendacje dotyczące instrumentów finansowych ich emitentów lub wystawców (Dz. U. z 2005 roku, Nr 206, poz. 1715). Autor nie ponosi odpowiedzialności za decyzje inwestycyjne podjęte na podstawie niniejszego artykułu, ani za szkody poniesione w wyniku decyzji inwestycyjnych podjętych na podstawie niniejszego artykułu.

O sprzedaży – czy jak to się ładnie mówi “prywatyzacji” – Giełdy Papierów Wartościowych mówi się od dłuższego czasu – obok Węgier jesteśmy jednym z największych rynków w regionie. Skarb Państwa przeznaczył do sprzedaży 63% akcji GPW. W tej chwili przygotowywany jest prospekt emisyjny – nadal nie wiadomo jak zostaną podzielone akcje (ile trafi do rąk inwestorów indywidualnych a ile do instytucjonalnych).

GPW może być największym dotychczasowym debiutem – co prawda jej kapitalizacja nie dorównuje PGE czy PZU, ale popularnością i ilością chętnych (szczególnie wśród inwestorów indywidualnych) może je spokojnie przebić.

Debiut ma poprzedzić ogólnoświatowa kampania naszego rynku finansowego – warto obserwować co się będzie działo.

Dziś minister Grad poinformował, że cena emisyjna akcji Taurona wyniesie 0,57 zł.

Tauron, mimo że jest kolejną “wielką prywatyzacją” państwowej spółki nie wywołał aż tak dużego entuzjazmu jak PZU czy PGE (redukcja wyniesie najprawdopodobniej “zaledwie” 30%).

Debiut Tauron’a na rynku już 30 czerwca.

W sumie do wzięcia jest 25 mln akcji, z czego 8,6 mln to akcje posiadane przez Eureko, 12,8 mln sprzeda spółka Kappa, a ostatnie 4,3 mln dorzucił w ostatnim czasie Skarb Państwa. Indywidualni dostaną z tego 7,74 mln.

Cena akcji została ustalona maksymalnie na 312,50 zł jednak dokładną ich kwotę poznamy najprawdopodobniej dopiero w przyszłym tygodniu (chociaż minister Grad zapowiada publikację ceny dla instytucjonalnych już dzisiaj – tu przedział to 283,5 – 312,50 zł za akcje).

Najprawdopodobniej dojdzie więc do redukcji w trakcie przydziału akcji 6 maja jednak nie na tak dużym poziomie jaki miał miejsce w przypadku IPO PGE gdzie redukcja wyniosła 96,5% – przyczyniło się do tego narzucone ograniczenie możliwości zakupu maksymalnie 30 sztuk akcji – czyli inwestycji maksymalnie 9375 zł – na osobę (sprawdzane po numerze PESEL).

Czy na PZU da się zarobić?

Błędem byłoby tu przytaczać przykład z poprzedniej tak dużej oferty publicznej (PGE) którą do udanych ciężko zaliczyć – warto tylko wspomnieć, że po starcie z poziomu 23 zł PGE osiągnęła bardzo szybko swój szczyt nieco ponad 26 zł i od pół roku trzyma się w trendzie bocznym (z tendencją do spadków) w granicach 21,50 – 23,50 zł.

Niestety równie dużym błędem byłoby stwierdzenie, że z PZU będzie odwrotnie, bo jest ogromny popyt etc. Analitycy jak zwykle przebijają się w “realnej” wycenie akcji ubezpieczyciela podając wartości od 200 zł do 400  zł czy nawet 500 zł za sztukę. Przy tak dużej różnorodności ciężko brać ich opinie i analizy zarówno jako wskaźniki jak i antywskaźniki.

PZU zadebiutuje na giełdzie po 14 maja i niemal na pewno wejdzie do indeksu Wig20 (za Bioton?).

Pytanie tylko, czy silnie przegrzany rynek akcji, ogromna zmienność panująca na giełdach w ostatnich tygodniach i spore problemy strefy euro i Grecji nie pociągną za sobą również świerzego na rynku PZU?

Trend is your friend

Zasada ta jest w prostej linii rozwinięciem jakże oczywistego stwierdzenia“kupuj w dołku, sprzedaj na górce”, a jedną z jego pochodnych w odpowiednim kontekście oczywiście, jest słynne zdanie “The way to make money is to buy when blood is running in the streets” wypowiedziane przez Rockefeller’a, a nie jak wiele osób twierdzi przez Buffet’a (dotyczy to oczywiście wyboru momentu zakupu już po zdefiniowaniu trendu – w tym wypadku długoterminowego).

Pierwsze co musimy sobie uświadomić starając się zdefiniować aktualny trend jest interwał – czyli zakres czasowy. Jest on ważny ponieważ w zależności od tego jaki okres wybierzemy (dzień, miesiąc, rok) ta sama spółka czy indeks może być w tym samym czasie w trzech różnych trendach – długoterminowo może wzrastać (trend wzrostowy), średnio terminowo cena czy poziom mogą się nie zmieniać (trend boczny), a krótko terminowo – np w ciągu jednego dnia – może spadać (trend spadkowy).

Jako przykład może nam tu posłużyć Wig20 i jego stan z 11:00 z dnia dzisiejszego czyli z 15 grudnia 2009 (proszę przeczytać * na końcu tekstu). Długoterminowo jest w trendzie wzrostowym (od marca do grudnia porusza się do góry w wyraźnym kanale trendu) jednak jeśli ten sam wykres pokażemy dla ostatnich 2 miesięcy okaże się, że praktycznie (średnia) wartość wig20 porusza się niezmiennie między 2250 – 2450 – w trendzie bocznym. Kiedy spojrzymy na całość z perspektywy jednego dnia (aktualnie wig20 -0,60%) Wig20 mieści się w kanale spadkowym.

Uświadomienie sobie istotności interwału jest ważne dla naszych przyszłych inwestycji. Jeśli bowiem kupimy w średnioterminowym “dołku” akcje spółki X, która od ponad roku jest w długoterminowym trendzie spadkowym, musimy być przygotowani na szybką sprzedaż tych akcji. Owszem, trend średnioterminowy da nam zarobić jednak trend długoterminowy najprawdopodobniej spowoduje, że w dłuższej perspektywie cena akcji będzie jeszcze niższa, niż nasz “lokalnie” złapany dołek.

Widać wyraźnie, że trendy mają swoją hierarchie – niezależnie od przewidywanego czasu inwestycji najważniejszy jest dla nas trend długoterminowy. Jeśli jest on wzrostowy – pozwoli nam na zarobek nawet, jeśli w średnim terminie nieopacznie zakupiliśmy akcje na lokalnej górce. Jeśli jednak jest spadkowy – w dłuższej perspektywie najprawdopodobniej stracimy tak czy inaczej, niezależnie od tego kiedy kupiliśmy akcje.

Podobnie mają się do siebie trend średnioterminowy i krótkoterminowy.

Proszę jednak pamiętać, że trendy nie są czymś stałym, każdy ma swój początek i koniec – nie mogą więc stanowić w 100% pewnego wskaźnika inwestycyjnego tym bardziej, że zazwyczaj przewidywanie zmian trendów przypomina wróżenie z fusów – szczególnie w przypadku trendów długoterminowych.

* Tu mała uwaga – w przykładzie użyto skali ”długo terminowej” w odniesieniu do ostatnich 10 miesięcy, a “średnio terminowej” w odniesieniu do ostatnich 3 miesięcy. Jest to nie do końca poprawne, ale ma jedynie uzmysłowić opisywane zjawisko.

Zazwyczaj jednak o “długim terminie” mówi się w przypadku inwestycji dłuższych od roku – jednak ścisłej definicji nie ma.